Archiwa tagu: niezdolność do samodzielnej egzystencji

Osoba niepełnosprawna zatrudnia asystenta / opiekuna / kierowcę / tłumacza języka migowego itp

Praca na wózku - Minister Finansów NiemiecOsoba niepełnosprawna potrzebuje czasem pomocy innej osoby.

Charakter niezbędnego wsparcia zależy od rodzaju niepełnosprawności.

Może to być przewodnik, tłumacz języka migowego, asystent, opiekun, kierowca… Czasem potrzeba kilku z tych usług, czasem tylko jednej. Czasem na stałe, na pełen etat, na kilkanaście do 24 godzin na dobę, a czasem tylko na jedną lub kilka godzin dziennie. Są też osoby, które potrzebują pomocy tylko rano i wieczorem, po parędziesiąt do parunastu minut. Niby kilka chwil, ale decydujących o całym, codziennym życiu i możliwości funkcjonowania tej osoby.

Jak ją zatrudnić?

Najpierw trzeba znaleźć odpowiednią osobę. Powinna mieć należyte umiejętności, wiedzę lub doświadczenie, a czasem wystarczy tylko dobra wola, uczciwość, zaangażowanie, poczucie odpowiedzialności. Wbrew doniesieniom o wysokim bezrobociu i braku pracy – osobom niepełnosprawnym bardzo ciężko znaleźć właściwą osobę do pomocy.

Pierwszym problemem jest dotarcie do jak największej liczby osób, które mogą być zainteresowane takim zatrudnieniem. Urzędy Pracy niestety nie opublikują ogłoszeń – ofert zatrudnienia, jeśli zgłaszają je osoby fizyczne (wyjątkiem mogą być rolnicy, którym przysługuje prawo przyjęcia na staż, finansowany przez PUP). Osoba niepełnosprawna nie otrzyma więc tu wsparcia w znalezieniu pomocy – chyba że jest właścicielem firmy, prowadzi działalność gospodarczą, wtedy otrzyma wsparcie na równi z innymi oferentami. I to nie wynika ze złej woli PUP. Po prostu takie są przepisy…

Zostaje więc wypytywanie znajomych, albo wykupywanie ogłoszeń w internecie, radiu, gazetach, ewentualnie wyklejanie ogłoszeń „na ulicy”.

Z własnego doświadczenia wiem , że najskuteczniejszy jest jednak, niestety – PUP.

A gdy już się znajdziemy i uzgodnimy wzajemne warunki, dobrze jest zawartą umowę spisać, podpisać i zachować.

Najczęstsze są dwa rodzaje umów: umowa o pracę (bezwzględny wymóg umowy na piśmie, a na zakończenie współpracy obowiązek wystawienia byłemu już pracownikowi świadectwa pracy), albo umowa zlecenie.

Patrząc od strony finansowej trzeba pamiętać, że

  1. umowa o pracę ma uregulowaną ustawowo najniższą możliwą wysokość wynagrodzenia – w przypadku umowy zlecenia wysokość wynagrodzenia zależy jak na razie (planowane są zmiany) od woli stron umowy, czyli zleceniodawcy i zleceniobiorcy
  2. oba typy umów (umowa o pracę i umowa zlecenie) są obciążone obowiązkowymi składkami na ubezpieczenie społeczne (emerytalne i rentowe) i zdrowotne (umożliwiające korzystanie z opłacanych przez NFZ publicznych usług medycznych).

Osobą, która ma obowiązek obliczyć sumę ubezpieczenia, zgłosić ją i odprowadzić (czyli wpłacić na konto ZUS) jest zatrudniający, czyli osoba niepełnosprawna.

Koszt zatrudnienia osoby asystenta, opiekuna, tłumacza, przewodnika, czy osoby świadczącej usługi pielęgniarskie jest możliwy do odliczenia w rocznym zgłoszeniu podatkowym PIT, podobnie jak koszty rehabilitacji i inne tym podobne, w ramach tzw ulgi rehabilitacyjnej.

Najpierw jednak trzeba mieć środki, aby taką/takie osoby zatrudnić. A koszty miesięczne bywają czasem bardzo wysokie, Pomoc takiej osoby jest czasem z kolei niezbędna, aby osoba niepełnosprawna mogła w jakikolwiek sposób zarobkować, czyli zarabiać pieniądze m.in na zatrudnienie tejże osoby i tak się koło zamyka – nie ma zatrudnienia bez zatrudnienia. Jakkolwiek głupio to brzmi..

A co, jeśli tych pieniędzy nie mamy?

Jako pewne wyjściem są wskazywane ośrodki pomocy społecznej – zatrudnione tam opiekunki nie przesadzą jednak na wózek i nie pomogą w dotarciu do pracy, a jeśli dochód osoby niepełnosprawnej (np renta z tytułu niezdolności do pracy) jest wyższy od ustawowych limitów (skandalicznie niskich) to za takie wsparcie trzeba będzie zapłacić i to wg stawki godzinowej czasem znacznie wyższej, niż najniższe miesięczne wynagrodzenie.

Asystent,opiekun,  transport osoby niepełnosprawnej? w mniejszych miejscowościach raczej takiego wsparcia z instytucji publicznych nie uzyskamy…

Gdy pracodawca zatrudnia osobę niepełnosprawną, ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych PFRON może otrzymać zwrot kosztów wynagrodzenia tejże niepełnosprawnej osoby, koszt zatrudnienia asystenta dla niej i znaczne środki finansowe na dostosowanie stanowiska pracy. Gdy osoba niepełnosprawna osobiście chce podjąć działania w kierunku zarobkowania np w formie samozatrudnienia, czy działalności gospodarczej – nie dostanie żadnego wsparcia na zatrudnienie asystenta czy kierowcy. Równość praw najwyraźniej nie dotyczy osób niepełnosprawnych..

 

Reklamy

Niezdolność do pracy według przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Niezdolność do pracy – definicja

Niezdolność do pracy w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ustawa o emeryturach i rentach z FUS) oznacza 1. całkowitą lub częściową utratę zdolności do pracy zarobkowej, 2. jeżeli utrata tej zdolności nastąpiła z powodu naruszenia sprawności organizmu i 3. nie rokuje odzyskania zdolności do pracy nawet po przekwalifikowaniu.

Uwaga
Zachowanie  zdolności do pracy w warunkach określonych w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie stanowi przeszkody do orzeczenia całkowitej niezdolności do pracy.

Możliwość wykonywania pracy zarobkowej w formie telepracy, albo na stanowisku pracy przystosowanym do charakteru niepełnosprawności zatrudnionej osoby nie jest zatem jednoznaczne z rokowaniem odzyskania zdolności do pracy w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i nie koliduje z orzeczeniem niezdolności do pracy, uprawniającym do przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy.

Niezdolność do pracy może być całkowita lub częściowa.

Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która – przy zachowaniu zastrzeżeń, dotyczących przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej – utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy.

Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która – przy zachowaniu zastrzeżeń, dotyczących przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej – w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Obok orzeczenia niezdolności do pracy lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych orzeka także w przedmiocie zdolności do samodzielnej egzystencji.

W przypadku stwierdzenia naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych orzeka się niezdolność do samodzielnej egzystencji.

Orzeczenie o niezdolności do pracy.

Orzeczenie o niezdolności do pracy wystawia lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W orzeczeniu lekarz orzecznik dokonuje oceny niezdolności do pracy, jej stopnia, a także ustala:
1. datę powstania niezdolności do pracy,
2. trwałość lub przewidywany okres niezdolności do pracy,
3. trwałość lub przewidywany okres niezdolności do samodzielnej egzystencji,
4. związek przyczynowy niezdolności do pracy lub śmierci z określonymi okolicznościami,
5. celowość przekwalifikowania zawodowego .

Co do zasady niezdolność do pracy orzeka się na okres nie dłuższy niż 5 lat.
W sytuacji, gdy według wiedzy medycznej nie ma możliwości odzyskania zdolności do pracy przed upływem tego okresu, niezdolność do pracy orzeka się na okres dłuższy niż 5 lat.

Przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się
1. stopień naruszenia sprawności organizmu,
2. możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji,
3. możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy,
4. celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o niezdolności do pracy stanowi podstawę do wydania decyzji m.in. w sprawie renty z tytułu niezdolności do pracy.

Odwołanie się od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS

Osobie zainteresowanej przysługuje sprzeciw od orzeczenia lekarza orzecznika. Sprzeciw można złożyć w ciągu 14 dni od doręczenia orzeczenia. Sprzeciw kieruje się do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, za pośrednictwem właściwej miejscowo – ze względu na miejsce zamieszkania skarżącego – jednostki organizacyjnej ZUS.

Od orzeczenia może się także odwoływać ZUS. W takim wypadku Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może w ciągu 14 dni od dnia wydania orzeczenia zgłosić zarzut wadliwości orzeczenia. Zarzut także rozpatruje komisja lekarska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. O zgłoszeniu zarzutu wadliwości orzeczenia właściwa jednostka organizacyjna ZUS niezwłocznie zawiadamia osobę zainteresowaną.

Szczegółowe zasady i tryb orzekania o niezdolności do pracy reguluje Rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy.

Zobacz też wpisy:
Czy na rencie można pracować?
Czy na rencie można pracować? c.d.
Niezdolność do pracy – co to znaczy

 

Osoba z orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji moze pracować

Post przeniesiony z mojego blogu „pracanarencie.blox.pl”

Wszystkim mającym wątpliwości, czy osoba z orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy może pracować i szukającym poparcia w orzecznictwie Sądu Najwyższego, polecam uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów SN z dnia 29 września 2006 roku. Sygn. akt II UZP 10/06.
Sąd Najwyższy odnosząc się do osób z orzeczeniem o niezdolności do pracy podkreślił w nim, że (cyt.:) „w przypadku posiadania odpowiednich kwalifikacji mogą one wykonywać pracę i normalnie zarobkować. Co wiecej – wyjątki takie mogą występować także w przypadku osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji, które przy wykonywaniu czynności życiowych muszą korzystać z pomocy innej osoby, jednak ich szczególne kwalifikacje zawodowe pozwalają na zarobkowanie (na przykład osoby całkowicie niewidome albo osoby nie mogące poruszać się samodzielnie, które wykonują pracę umysłową).
O tym orzeczeniu być może jeszcze będę wspominać , bo jest według mnie bardzo interesujące.

Niezdolność do pracy – co to znaczy

Post przeniesiony z mojego blogu ” pracanarencie.blox.pl „

Myslę, ze wiekszość z nas choć raz zetknęła się z pojęciem renty z tytułu niezdolności do pracy. Potocznie zwanej rentą inwalidzką. Jakby jeszcze wiedzieć o co w tym chodzi …

Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wymienia dwie kategorie niezdolności do pracy:

1. całkowitą niezdolność do pracy,

2. częściową niezdolność do pracy.

Całkowicie niezdolną do pracy określana jest osoba, co do której stwierdzono, że utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. (Art. 12 ust. 2)

Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która zdaniem lekarza orzecznika ZUS utraciła w znacznym stopniu zdolność do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. (Art. 12 ust. 3)

Przepisy ustawy brzmią bardzo kategorycznie: niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo
1) utraciła zdolność do pracy zarobkowej
2) z powodu naruszenia sprawności organizmu
3) i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. (Art. 12 ust. 1)

Na szczęście z pomocą przychodzą dalsze przepisy ustawy.

Potwierdzająone, że zachowanie zdolności do pracy w warunkach określonych w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych nie stanowi przeszkody do orzeczenia całkowitej niezdolności do pracy.

Zatem, zgodnie z przepisami ustawy o emeryturach i rentach, każda osoba z ustalonym prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy, w tym także z orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy,
może w określonych warunkach podejmować zatrudnienie.

 O tym, jakie to warunki – piszę tutaj .